"เฮ้อ!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่บ่งบอกความเซ็งสุดขีดของเจ้าของเสียง "ทำไมมันสงบสุขอย่างนี้!" หญิงสาวผมสีม่วงกระแทกตัวลงบนโซฟาสุดไฮโซ
"ดูทีวีสิครับคุณหนูใครๆก็ฆ่าเวลาด้วยวิธีแบบนี้ทั้งนั้น" คนรับใช้ร่างใหญ่เสนอทันควันด้วยความอยากให้เจ้านายหายเซ็ง
"เฮอะ! ทีวีเรอะ มีแต่รายการปัญญาอ่อนน่ะสิ" บ่นพลางนิ้วเรียวยาวก็รัวกระหน่ำลงบนปุ่มเปลียนช่อง "น่าเบื่อ!" ว่าแล้วคุณเธอก็โยนรีโมตทิ้งและตั้งท่าจะลุกออกจากห้อง
"โธ่....ลองชมรายการนี้ก่อนสิครับ" คนรับใช้ที่กระโจนไปรับรีโมตได้ทันเวลา กดเปลี่ยนช่องอย่างรวดเร็ว "โอ๊ะ! มาพอดีเลย"
"บอกแล้วไงว่ารายการอะไรก็งี่เง่าทั้งนั้นแหละ!" หญิงสาวตวาดกลับพร้อมตวัดสายตาคมกริบมาที่จอทีวี
.......(อา...แล้วเวลาก็ผ่านปายย...).....
แล้วกล้ามเนื้อมุมปากของเธอก็เริ่มจะทำงาน
"ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" ชายหนุ่มผมยาวสลวยสวยเก๋แบบไม่ต้องใช้รีจอยส์รัวกำปั้นลงไปบนบานประตู "เซย์ย่า!" ชิริวเริ่มหมดความอดทน เขายืนทุบประตูปลุกเซย์ย่าอยู่หน้าห้องมันมาเกือบชั่วโมงแล้ว มือปูดไปหมดแล้วเนี่ย ชิริวคิดอย่างแค้นใจ แกตื่นเมื่อไหร่ล่ะก็...หึหึหึหึ....ตายแน่ รอยยิ้มชั่วร้ายเริ่มปรากฏ ยังไม่ทันที่จะคิดแผนแก้แค้นเสร็จ ก็มีมือมาสะกิดเขาให้ออกจากภวังค์ อ่อ...เฮียวกะนั่นเอง
เฮียวกะส่งสายตาที่มีแต่ความเห็นใจเต็มเปี่ยมล้นให้ชิริว "ชั้นว่านายเลิกยืนทุบประตูแล้วพังมันเข้าไปแทนดีกว่านะ" เฮียวกะบอกด้วยความหวังดี(ประสงค์ร้าย)
"ดีเหมือนกัน" ชิริวพยักหน้า ชั้นก็โง่ยืนบ้าอยู่ตั้งนาน แล้วพังประตูเข้าห้องเซย์ย่าอย่างง่ายดาย เขาตรงเข้ากระชากเพื่อนรัก(หักเหลี่ยมโหด)ให้หลุดจากเตียง "แกจะนอนไปถึงไหนห้ะ ตื่นๆๆๆๆๆๆๆๆ" ชิริวเขย่าเซย์ย่าไปด้วยในเวลาเดียวกันก่อนคนถูกเขย่าจะค่อยๆลืมตาขึ้น "อะไรทำให้ชั้นต้องตื่นขึ้นมาตอนนี้ล่ะ" เซย์ย่าถามเสียงงัวเงีย
"ก็อาเธน่าเรียกพบทุกคนตอน 10 โมงน่ะสิ" ชุนที่เพิ่งตามมาสมทบชิงตอบแทน "นี่ก็ 9 โมงครึ่งแล้วนะ" ตามมาด้วยเสียงเป็ดน้อยที่น่ารักของชั้น ซิกนัสเซนต์ เฮียวคุงที่ยืนดูลาดเลาอยู่ปลายเตียง "เร็วเหอะ ไปสายมีหวัง.....อึ๋ย!"ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเข้าโหมดสยองขณะครุ่นคิดถึงท่านอาเธน่าที่เคารพรัก
"ว้า...แย่จังเลย นี่เราจะต้องจากกันแล้วหรือนี่" เซย์ย่าที่ลุกขึ้นมาได้ในที่สุด ยืนส่งจูบจ๊วบๆให้เตียง "แล้วพบกันใหม่นะจ๊ะเตียงที่รัก" มันยังคงยืนหน้าเศร้าร่ำลาเตียงอยู่นั่นแหละ ยัง ยัง ยังอีก ชิริวผู้ฟิวส์ขาดไปเรียบร้อยแล้วเลยส่งลูกถีบให้เป็นอาหารเช้า
"ไม่รอแล้วเว่ย แกไปเองแล้วกัน!" ชายหนุ่มเดินปึงปังฝ่าซากปรักหักพังฝีมือตัวเอง(ประตู)ออกจากห้องไป เฮียวกะเห็นท่าไม่ดี รีบดันชุนออกจากห้อง "แย่หน่อยนะ" เขาหันหลังมาบอก "แกไปให้ทันละกัน" ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้เซย์ย่ายืนตาปรืออยู่คนเดียว
ฟิคเรื่องแรก จะพยายามแต่งให้สำเร็จค่า มือใหม่นี่เนอะ ให้อภัยหน่อยละกัน
ไว้มาอัพอีก ง่วงแล้วนอนไม่พอเดี๋ยวผิวเสียหมด(เพิ่งไปเข้าคอสกับอโฟรมา เจอเจ้แล้วชักอยากเปลี่ยนอโฟรเป็นอเฟรดซะแล้วสิ)
edit @ 2006/10/23 00:25:16
